Çıplak heykeller yapmalıyım,
Çırılçıplak heykeller
Nefis rüyalarınız için
Ey önünden geçen ak sakallı kasketli,
Yırtık mintanından adaleleri gözüken
Dilenci
Sana önce
Şiirlerin tadını
Aşkların tadını
Kitaplardan tattırmalıyım
Resimlerden duyurmalıyım. Resimlerden...

Su oğlan çocuğuna bak
Fırça sallıyor
Kokmuş manifaturacının ayağına
Dörtyüzbin tekliğinden
On kuruş verecek

Seni satmam çocuğum
Dörtyüzbin tekliğe,
Ne güzel kasların var
Ne güzel bileklerin
Hele ne ellerin var, ne ellerin.

Söylemeliyim,
Yok
Yok... Meydanlarda bağırmalıyım.
Bu küçük
Güllerin buram buram tüttüğü
Anadolu şehri kahvesinde
Kiraz mevsiminin
Sevişme vakti olduğunu.

Resimler seyrettirmeli, şiirler okutturmalıyım
Baygınlık getiren şiirler
Kiraz mevsimi, kiraz
Küfelerle dolu pazar.
Zambaklar geçiriyor bir kadın.
Bir kadın bir bakraç yoğurt götürüyor
Sallıyor boyacı çocuğu fırçasını
Belediye kahvesinde hâlâ o eski, o yalancı
O biçimsiz Bizans şarkısı.

Sana nasıl bulsam, nasıl bilsem,
Nasıl etsem nasıl yapsam da
Meydanlarda bağırsam
Sokak başlarında sazımı çalsam
Anlatsam su kiraz mevsiminin
Para kazanmak mevsimi değil
Sevişme vakti olduğunu...

Bir kere duyursam hele güzelliğini, tadını,
Sonra oturup hüngür hüngür ağlasam
Boş geçirdiğim, bağırmadığım sustuğum günlere
Mezarımda bu güzel, uzun kaşlı boyacı çocuğunun
Oğlu bir şiir okusa
Karacaoğlan'dan
Orhan Veli'den
Yunus'tan, Yunus'tan...
(Sait Faik ABASIYANIK )

http://lodoscu.blogspot.com/

Geçtiğimiz cuma tüm gün aklım,yüreğim hep bir konuyu işledi sessizce...

Çalışırken,konuşurken geri planda bir tek şey vardı benim için...

Neden yoktu? Nasıl olmuyordu? Hiç olmayacak mıydı?

Genelde çalışırken başka düşüncelere yer kalmaz beynimde,fakat;

bu kez böyle olmadı işte..Sanki bir cendereye sığdırmışım yüreğimi,sıktıkça sıkıyorum, acımaksızın kendime.

Boğucu iş temposu da yardımını esirgemeyince zihnimin cenderesine,

ağlamaklı bir halde eve zor attım kendimi.Hayır çok uğraştım,didindim ama ağlayamadım.

Ve rahatlayamadım!? Artık düşünüp,üzülmelerim bitmişti ama, içimdeki düğümü/tıkanıklığı açamamıştım bir türlü.

Gecenin sonunda o sıkıntıyla yattım uyudum.Bu kadar.Şimdi o sıkıntıya sarılan halimi düşündükçe sıkılıyorum.

Hele kendi kendime kaldığım saatlerde ‘ağlarsam rahatlarım’ tavrıma, tuhaflığıma , anlamsızlığıma bakıp...

Utanıyorum.

Dün gece elimdeki kitaba ara verip ‘bir şeyler bulmak umuduyla’ Mesnevî’nin birinci cildine uzattım elimi.

Çok değil birkaç sayfa dolaştım sadece:

“Gözün açık iken içine bir üzüntü çökerse, üzülür perişan olursan; bilmiş ol ki, gönül gözün kapalıdır; onu aç ki gamdan, elemden kurtulasın.”

“Çektiğin sıkıntıyı, ızdırabı gönlünün iki gözünün de kapalı olduğundan bil; çünkü, gönül gözü kıyasa sığmaz sonsuz nûr aramaktadır.”

“O sonsuz olan gönül gözünün iki nûrundan (akıl ve basîret nûrundan) mahrum kalmak da seni perişan etmededir.

Kendine gel de onları koru.”

(.....)

“Yabancı kimdir?Senin topraktan yaratılmış bedenin;senin derde,gama,eleme düşmen, perişan olman hep onun yüzündendir.” Şefik Can-Ötüken Yayınları