LODOSCU

Fri, 20 Mar 2009 01:12:00 +0200

http://lodoscu.blogspot.com/

.. ( devamı )

bir tuhaf rüzgâr..

Tue, 17 Mar 2009 23:57:00 +0200

Kırılırken şu taştan kalıplar ve birer birer yumuşarken sivrilikler,

insan yüreği buz kesmiş havalarda ısınırmış meğer..

avaz avaz açığa çıkmaktayken içimdeki 'olan',

soğuk rüzgârların ortasında yanmaktan başka birşey yapamam şimdi.

"Tarlada yağmura bıraktım yüreğimi,
Rüzgâr içime işliyor."

(Matsuo Basho)

.. ( devamı )

DENGE

Sat, 07 Mar 2009 23:58:00 +0200

Gerek ruhsal gerek maddi anlamda güçlü olmanın, insanlık vasfımızı koruyabilmemiz için olmazsa olmaz bir şartı olduğunu düşünüyorum.
Güçlü olmak da yüreğimize inebilme yeteneğini geliştirebilmemize bağlıdır bana göre.
Yaradılışı gereği duygu derinliği ve yoğunluğu fazla olan insanlar, genel ama yüzeysel inanışa aykırı olmasına rağmen akıl ve düşünce denizinde rahatça kulaç atabilmekteler.
Ancak her iki alanda da boğulmadan yol alabilmek..ifrat ve tefritten kaçınıldığı takdirde mümkün görünüyor.
"..Hazinedar giderse hırsız hazineyi çalar" diyen Hacı Bektaş-ı Velî'nin sözünden hareketle kendi adıma aklıma (hazinedara) mukayyet olmaya çalışıyorum.
Biraz daha ileri gidecek olursam kayıtlı olanı korumaktan öte; onu büyütmek için elimden ne geliyorsa ardıma koymamaya çalıştığımı bile söyleyebilirim.
Sahip olunanı eylem planına dahil etmek iç ve dış dünyada işletebilmek önemli ne de olsa..Ancak akıllı tutumun yanısıra duygular ve içgüdüler ihmal edilmemeli.
Çünkü duygular göz ardı edildiğinde..düşünce tek başına gereksiz acılara neden olabilmekte..Öyleyse akıl - düşünce - duygu - sevgi - iç güdü - iç görü arasındaki dengeyi kurmaya odaklanmak en iyi çözümmüş gibi geliyor. Akıl ile gönül arasında öyle sağlam bir bağ kurmalı ki insan; yüreği bir yanda meydan okuma çığlıkları atarken dünyaya..öte yanda sınırlı düşünceler zihnini saran korkuları ve kötümser bakışlarıyla, yola çıkmaktan hoyratça bir tutumla alıkoyamasın hem ruhu hem de bedenini.
.. ( devamı )

Afrika Menekşesi

Sun, 01 Mar 2009 00:00:00 +0200

Bir süre önce güven ve inanç eksikliğine takılmış durumdaydım...Güvenmek ve inanmak konusunda içimde ufak! bir sorun var(dı) ama, nedir, nerededir, niyedir'ini bulamıyordum. Baktım ha deyince olmayacak..zamana güvenip:) bıraktım sorunu, dipsiz bilgi kaynağının toprağına..Zaman geldiği zaman istediğim bilgi, olgunlaşır düşer birgün benim ellerime de...

Dün geçen süre içinde kendime bir çözüm edinmiş olduğumu farkettim..
Diyelim ki, balkonumdaki afrika menekşesini soğuktan korumak için getirip her daim görebileceğim bir yere koydum. Karar verdim, onun tomurcuklar verişini, tomurcukların mor çiçeklere dönüşüp, bana gülümseyişini sabırla bekleyeceğim..Ama bir nedenle anladım ki, çiçeğin açabileceğine olan güvenim ve/veya inancım tam değil.
Peki bu güven eksikliği çiçekten mi kaynaklanmaktadır yoksa benden mi?

Çiçeğin açmak zorunda olmadığı varsayımından hareket edersek ( çiçeğe açmadığı taktirde 'neden açmıyorsun' diye hesap soramıyorsam bu onun bana cevap verme yetisine sahip olamayışından değil, ona ne kadar gözüm gibi baksam da bana gülümsemek zorunda olmadığını bilişimdendir bana göre) buradaki inanç kendime olan inançtır ve inanç e.. ( devamı )

Kötülük ve Vicdan Üzerine

Sat, 21 Feb 2009 01:44:00 +0200

Gecenin yarısını aşalı tam bir saat olmuş..
Köpeklerin havlamalarını dinliyorum. Çok uzaktalar.
Karşı dairedeki çiftin bir eşi, az önce evine girdi. Gecenin karanlıklarına karşı kapıyı kilitlemekte şimdi.
Köpekler..karanlığa karşı havlamakta halâ..
Onlar dışarıda ve karanlıktalar..ama karanlığa ait olmadıkları aşikâr.

Bahariye Caddesinde yoğun karın altındaki köpecik geliyor yine gözlerimin önüne. Bir giyim mağazasının önünde, sırılsıklam olmuş çaresiz bedenini, yine sırılsıklam bir paspasın üzerine sermiş..titremekte.
Sanki umutsuzluktan doğan bir yorgunluk görüyorum yüzünde..ve yıllar oldu o görüntü gözlerimin içinden silinmedi. Korkarım hiçbir zaman silinmeyecek de.

"En büyük mazhariyet kendi kendinden memnun olmaktır ve biz, kendimizden memnun olmağa lâyık olmak içindir ki, hür yaratılmış ve ihtiraslarımıza karşı vicdanlarımızla set çekebilecek kabiliyetle silahlanmışız" diyen J.J.Rousseau'ya inat...kendimden memnun olmadığım anlardan birini yaşamıştım o karlı günde, Bahariye'de.
Aynı sözler insan olmakla birlikte sahip olduğumuz hürriyete ve yüklendiğimiz sorumluluklara dikkâtimi çekiyor. Öyle ya vicdanlar.. ( devamı )

Bir Armağandır Ağlamak..

Tue, 17 Feb 2009 15:31:00 +0200

"Bir gün bir çocuğa sormuştum, deniz neden tuzludur diye.
Babası uzun bir sefere çıkmıştı. Çocuk hemencecik karşılık verdi:
Deniz tuzludur, çünkü denizciler durmadan ağlarlar!
Neden denizciler böyle çok ağlar ki?
Çünkü, dedi, yolculukları bitmez. Onun için de mendillerini hep direklere asıp kuruturlar!
Gene sordum: Ya niçin insanlar üzgün olunca ağlar?
Çünkü, dedi, daha duru görebilelim diye, gözlerin camını ara sıra yıkamak gerek!"
(August Strindberg, Düş Oyunu)

Google karıştırırken rastladığım bu minik öyküye aşık oldum. Muhakkak denizci çocuğu olmamın da etkisi vardır bunda.. Ama duygularını biraz abartılı yaşayan biri olarak ben, bu öykünün her okuyanda bir minik duygu şoku yaratacağını düşünmekten kendimi alamadım.

Orianna Fallaci 'Yalnızca çok ağlamış olanlar, yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir, keyifle gülebilirler' der Doymamış Çocuğa Mektup'unda. Gerçekten de..güldüklerinde en yürekten gülmezler mi büyük üzüntüler.. ( devamı )

koşulsuz..

Sun, 15 Feb 2009 06:47:00 +0200

Özelliğinden bahşetmişse Yaradan,

sevilmeye değerdir yaradılan .

Ben isterim başımın üstüne..O isterse yanıbaşıma..

Şek, koşul demeden severiz..

Al gülüm-ver gülüm'süz bir dünyada....

.. ( devamı )

Bilmek..

Mon, 09 Feb 2009 01:21:00 +0200
"Keşke duygularımızı görebilseydik" deniyor bu günlerde dönen bir reklâmda..
Kulağa tuhaf bir söz gibi geliyor ama, boş bir söz değil aslına bakarsak..

Bizler..duygularımızı göremiyor olabilir miyiz sahiden?
Üzüldüğümüzde üzüntümüzü, sevindiğimizde sevincimizi, heyecanlandığımızda heyecanımızı, öfkelendiğimizde öfkemizi..
Ruh sağlığı yerinde olan bireyler olarak elbette farkediyoruz bunları.
Ama ya onları an içinde fark edip nedenine gidebiliyor muyuz?
Ya da başka bir soruş biçimiyle: duygu ve düşüncelerimizin -an içinde değilse bile sonrasında- derinine inebiliyor muyuz ? İşte sanırım bu birazcık şüpheli..

Kendimi anlamaya çalışmak..anlayabilmek..bilmek: Kendimi bilmek.

Ben duygularımdan ve düşüncelerimden ibaret değilim.
Ben onlar değilim, onlar da ben değil.
Onların hepsi geçici.
Ben değilim.

Duygularımı ve düşüncelerimi kendi içimde benim için yönetmeyi, yönlendirmeyi, kullanmayı becerebilirsem kendimi oluşturma yolunda yürümey.. ( devamı )

AHKÂM

Sat, 24 Jan 2009 07:50:00 +0200
Bu aralar yeni bir hayatın hayalini kurmaktayım. Dar bir açıdan bakarsak eğer, henüz yapmak adına bir şey yapabilmiş olmadığımdan yazının amacı hayallerin isteklere dönüşmesi ve isteklerin gerçekleştirilmesi yolunda yaşadıklarımı paylaşmak değil. Ben şimdi haddimi aşmama gayreti içinde (kendi deneyimlerimden yola çıkarak) biraz ahkâm keseceğim.

Dediğim gibi bu aralar bazı hayaller kuruyorum. İsteklerimin, sevdiklerimin, sevmediklerimin, yaptıklarımın, yapamadıklarımın, yapabileceklerimin.... hesabını yapıyorum. Evde ve sokakta deli gibi araştırma yapıyorum: Ne yapabilirim? Neyi yaparsam güzel yapabilirim? Ne yaparsam faydalı olurum? İstediğim gerçekten bu mu? Bunda başarılı olabilirim ama, bu başarı beni hoşnut kılar mı?
.............

Om'zumun üzerinden geriye bakmaktan vazgeçtiğim gün daha dündü...Ama dünden bugüne döndüğümde geleceğe (tabii bugüne de) yeniden bakabildiğimi görüyorum cesaretle. Bununla beraber dünden öncesine kıyasla daha sabırsız olduğumu da görüyorum.
Evet bir açıdan bakıldığında zaman, yenidoğan için bile çok kısa. Hayattaysa yapacak daha çok şey var. Buna rağmen sabırsızlığım zamanın darlığından değil de bilinçli olarak yeni bir şeyler -özümün istediği doğrultuda- üretmek adına duyduğum isteğin şiddetinden kaynaklanmakta.

Oysa hayaller ve istekler..sonrasında da amaçlar ya da hedefler hayat boyu feth edilmesi gereken kaleler değil midir gerçekte? Sabırla, azimle, sebatla, çalışmayla ve çoğunlukla birer birer...Buna ister bir meydan savaşıymış gibi yaklaşın, .. ( devamı )

mim

Fri, 23 Jan 2009 19:49:00 +0200

Sevgili Şehnaz dostum, mimlediği dostlarının arasına beni de eklemiş. Sevinçle..baş üstüne:)
Konu ve kurallar:
1- Yakınınızda bulunan ilk kitabı elinize alın.
2- 161. sayfayı açın.
3- 5. cümleyi bulun.
4- Blog sayfasına yazın.
5- En güzel cümle veya en güzel kitabı seçmeyin! Sadece en yakınınızda bulunan ilk kitabı alın.
6- 5 blog arkadaşınıza yollayın.

Benim kitabımın ismi Semerkant. Yazarı, Amin Maalouf.
Her ne kadar ben bir sonraki cümleyi yazmayı istesem de sonuncu kuralı ihlal edeceğimden başka kural çiğnemek istemedim:)
İşte Semerkant'taki 161. sayfa 5. cümle:

"Ama anlaşılan bunu istememişti; diyelim ki böyle bir ikinci nüsha hazırladı, ondan bugüne hiçbir iz kalmamıştır."

Bense AYSELLE sedencik ve sfelsefeci dostları mimledim...
.. ( devamı )

Hayat Güzeldir

Fri, 16 Jan 2009 04:25:00 +0200

Bazen korkular içinde bulursunuz kendinizi.
İçinizde veya dış dünyada
veya kalabalığın tam ortasında..
Desteksiz..Korunmasız..Savunmasız..Yalnız.

Yalnız kalmayı fazlasıyla seviyor olsanız bile, sonuna kadar yalnızlık korkusunu,
dibine kadar yaşarsınız.

O vakit ben naçizane, fazla çırpınmayın derim size.
Hayatın başı- sonu ya da karanlıkların ortası değildir çünkü hiçbir şey.

Önce yaşayın yaşadığınız duyguyu..umut..korku..yeis..o her neyse.
Sonra kabullenin korktuğunuzu. Kabullenemeyeceğinizden korksanız bile, kabullenmeyi isteyin her aklınıza geldiğinde. Ama yenilgiyi değil, durumu kabullenin sadece. Korkmak devreleri kapatmasın, çareler için kapılar açsın size.

Bir gün bir bakmışsınız ki, bir zil çalmış; ailenizi .. ( devamı )

Son Durum Tespit Raporu

Sun, 04 Jan 2009 10:00:00 +0200

Dünyayı saran ekonomik krizin ülkemizi teğet meğet geçmediği, aksine ortalardan bir yerden nişan aldığı su götürmez biçimde ortaya çıktı. Aslında krizin gölgesi yurdun sınırlarına henüz vurmamışken bile bazı iş çevreleri en radikal, en sert önlemlerini almaya başlamışlardı ki, bana kalırsa sırf bu yüzden krizin kapıda olduğunu anlamak mümkündü. (Anlaşılamayacak olan bir şey varsa o da krizin boyutuydu sanırım..) Kriz öncesi duyulan köklü yapılanma! ihtiyacının psikoloji ile yakından uzaktan hiç bir ilgisi yoktu ve alınan o önlemler, direkt olarak fırsat bu fırsat diyenlerin sadece azalması riskine karşı, kâr paylarını garantiye almak için işçi maliyetlerini azaltma çabasıydı. Bence krizin asıl etkisi bundan sonra görülecek. Öte yandan çok karamsar olduğumun düşünülmesini istemediğim için, sözkonusu ekonomik krizin 2000-2002 yıllarındaki krize oranla daha hafif geçeceğini (aslında bazı belli sektörleri daha çok vuracağını okuyoruz her yerde) umduğumu yazıp, kendi ikibindokuzum üzerine küçük bir tespit yapacağım.
Öyleyse bendeki son durum:
Uzun yıldırıcı bir çalışma yılının ardından alı.. ( devamı )

9

Wed, 31 Dec 2008 00:29:00 +0200

Yeni yılla birlikte evlerimize bolluk ve bereket dolsun,
hayatımıza yenilikler gelsin en güzelinden..
Ve sevgiyle ve sağlıkla yol aldığımız, aydınlığa çıkan yolculuklar diliyorum hepimize.
Sevgilerimle.....

sedencik dedi ki...
fotograf muhteşem...
dierim tüm yıl bu fotoğraftan anladığım gibi yardımlaşma dayanışmayla geçer...
her ne kadar gelişmeler böyle demiyorsa da...
ben umut etmeye devam etmek istiyorum...

canım benim...
sağlıklı,mutlu ve herşeyin gönlünce olduğu güzel bir yıl diliyorum...

sevgiyle...
............
Umut insanın özellikle öyle gelişmeleri geri püskürtmek için tek cephanesi oluyor çoğu zaman. Umut etmeye devam..Bugün buraya içinden umut geçen bir yazı geliyor..yani bende de var ondan:)

Senin de hayatım..herşey gönünce olsun..sağlıkla, sevgiyle, mutlulukla geçecek, umutların.. ( devamı )

KÖTÜ MÜ?

Sun, 07 Dec 2008 20:33:00 +0200

Durumu değiştirmek adına bir şey yapamıyorsanız, düşüncelerinizi duruma uydurmaya çalışmaktan daha iyi bir şey yapamazsınız...

Diyelim ki size sıkıntı verecek kötü bir durumla karşılaştınız.Büyük bir öfke dalgası sıktı önce yüreğinizi sonra şikayet aşamasından geçtiniz.Neyi kime şikayet ettiğiniz aslında çok önemli ama onu es geçmeli.Konu bu değil çünkü.Bu arada içinizde patlayan öfkenin sadece duruma verdiğiniz tepkiden doğmadığını farkediveriyorsunuz. Bir yerlerde kendinize duyduğunuz öfke de filizlenmiş bir parça. Çünkü duyduğunuz öfkenin size bir faydası olmayacağı gibi aksine zarar getireceğini biliyorsunuz. Gittikçe büyüyen öfkenizi dizginlemezseniz yaşadığınız acı daha da büyüyecek.

Şimdi artık sağlıklı kalabilmek ve yaşadıklarınızı doğru değerlendirebilmek adına olumsuz düşüncelerden, yani öfke, endişe,kırgınlık ve hayal kırıklığından arınmanız gerektiğini düşünebiliyorsunuz. Ya da aslında her şeyden önce acıdan kurtulmayı istiyorsunuz belki de.

Düşünüyorsunuz.Ne yapabilirsiniz? Ya da diyelim ki; ne yapabilirim?
Kendi adıma geride bıraktığım dev boyutlu duygu dalgası yerini bambaşka sorulara cevap aradığım yeni ve sancılı bir sürece bırakır diyebilirim: Bu şey benim boyumu aşar mı? aşmaz mı? aşarsa ne kadar aşar? Çok mu az mı? Sonuç ne kadar kötü olur? Kötüyü iyiye dönüştürme olasılığı var mı? Ya da yoksa b.. ( devamı )

Tagore

Tue, 18 Nov 2008 12:45:00 +0200

Yağmur, Rabbim, günlerce ve günlerce susayan gönlümden el çekti.

Ufuk çırılçıplak -ne yumuşak bir bulut örtüsü, ne de- uzaklarda olsun serin bir yağmurun en belirsiz imâsı...

Arzu edersen; ölümle siyah, kızgın fırtınanı yolla ve yıldırımdan kırbacınla gökyüzünü bir uçtan bir uca ayağa kaldır.

Ama çağır geri, Efendim, çağır, kalbi korkunç bir ümitsizlikle yakan, keskin ve zalim, bu herşeyi saran sessiz sıcaklığı.

Babanın hiddetli gününde, annenin gözü yaşlı bakışı gibi, merhamet bulutun yeryüzüne eğilsin. TAGORE

Adsız dedi ki...
:)
yağıyor burada da yağmur.. ama buradaki yağmurun merhameti yok, denizden alıp karaya bırakıyor sanki tüm suyu. alıp-vermek! sıcaktan kurtulalım derken, yağmura tutulduk.
(yağmur kaçağı) isimli şiir aklıma geldi şimdi de.. Allaallah,hafızanın girintili bahçesinde saklanmış meğer.
ıslanmış sevgilerimle:)
SF
.............
Bazen -aldım verdim ben sizi yendim- diyor oyunbaz doğa. Bizse kaçamıyoruz onun oyunlarından..En doğal oyuncuları olarak.

Aradım senin için şiiri;

Elimden tut yoksa düşeceğim
yoksa bir bir yıldızlar d&u.. ( devamı )

Başladı..

Sat, 11 Oct 2008 06:46:00 +0300

Hiç kendinizi fazlasıyla önemsediğinizi
farkettiğiniz oldu mu sizin?

Ya hayatınızdaki pek çok tıkanıklığın kendinize verdiğiniz bu aşırı değerden kaynaklandığını hissettiğiniz?
Kolayca kırılıvermeleriniz, çoğunlukla anlamsız o ani öfkeleriniz, yılmadan usanmadan 'hadisene' diye bağıran iç sesiniz.. kendinizi ne çok önemsediğinizi düşündürdü mü hiç?
Peki bitip tükenmeyecekmiş gibi gelen bir günün ardından, yalnızca şikayet edecek şeyleri bulup, onlara ağıt yakmaktan başka bir şey yapmadığınızı görebildiniz mi?

Lodos var..

Sun, 05 Oct 2008 06:43:00 +0300

Yıllık izinlerimden kırparak birleştirdiğim dokuz günlük tatil sona erdi. Sabah güneşli bir güne uyandığımda bu günümü boş geçirmeye adamıştım. Öğlene kadar da aynı düşüncedeydim..Ve boştan ne anlaşılıyorsa onu yaptım. Sonra balkona çıktım. Çünkü besbelli ki lodosun ardından yağmur gelecekti.

Biraz bi'şeyler yazayım dedim blog için ama olmadı oturamadım balkonda.Sonra..

Hadi bütün işleri olduğu gibi bırakıp, dooğru sahile...
Yağmur altında çekebildiğim kadar fotoğraf çekmeğe.

Bir kaçını olsun paylaşmasam olmazdı:)

Mesajımız var...

Wed, 24 Sep 2008 06:41:00 +0300
Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir.
Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir.
Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir.
Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. .
Saç, sakal, bıyık ne varsa hepsinden.
Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.
- Vur usturayı berber efendi, der.
Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır.
Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri ve doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak,
- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.
Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş.Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden.
Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz.Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa baslar.Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder: 'Kabak aşağı, kabak yukarı.'
Nihayet tı.. ( devamı )

KEŞİF

Sun, 14 Sep 2008 06:39:00 +0300
Bir süredir (farkeden dostlarca malum) ortalıkta değilim..değilim ama artık bu durumdan rahatsız olmaya başladım. O nedenle de yine ufak ufak dönüşler yapmak istiyorum. Dönüş derken bir yerlere gittiğim anlaşılmasın. Kendime yaptığım yolculukları saymazsak hiç bir yere gitmedim.
Ayrıca zaten kendinde olan! kendinde yaptığı yolculuklarla da mutlu olan birinin tatil matil neyine. (otursun o Allahın cezası oturduğu yerde...)

Anlaşılacağı üzere oldukça sakin, dingin, huzurlu bir yaz yaşadıktan sonra artık bir şeyler yazayım istiyorum, ama yazamıyorum. Dönüş dediğim üç beş satır bir şeyler karalamaktı. Bense bir şeyler yazdıktan hemen sonra yazdıklarımın üzerini karalıyorum. Önceleri yazmak istemiyordum. Şimdi yazmak istiyorum, yazamıyorum. Hadi bakalım.Hayırlı olsun!

Hayır gittiğim yerde gördüğüm manzaraların çoğunu kendime saklamak zorunda olmasam onları anlatacağım.. Şimdi "kim ne yapsın onları, tabii saklayacaksın kendine" diyenleri duyar gibiyim ..ama nafile, benim işim gücüm onlarla maalesef. Seviyorum iç yolculukları...onlardan yıldızlı olanları seçip seçip anlatmayı...hattâ mümkünse (tabii mümkün) herkes yapsın ve orada yaşadıklarını bana anlatsın da istiyorum.

Son cümleyi yazdıktan sonra Carl Jung'ın şu cümlelerini yazmazsam çatlarım:

Kendi kalbine bakamayanın yaşamı bulanıktır; kendi yüreğine bakabilme cesareti gösterenler gönlünün muradını keşfedenlerdir.Dışarıya bakan rüya görür, hayal dünyasında kaybolur;içeriye bakan uyanır, kendini keşfeder.

S

İnsan Olmak

Thu, 24 Jul 2008 06:36:00 +0300
Bazen ruhunun daraldığı zamanlar olur insanın..dar zamanlarda.İşin başından aşmıştır.Tek bir çıt sesine tahammül edemezsin, ama neylersin ki yanındaki gevezenin dedikodusu gelmiştir ve komşularına ya da arkadaşlarına telefon açarak devam etmek istemektedir mesaisine. Veya amirinin izinli olmasından aldığı izinle bilgisayarda kelime türetme oyunu oynamaktadır departman arkadaşıyla: Sen kaç kelime bulduun?

Havada uçuşan anlamlı anlamsız bir dolu kelimenin arasında bir boşluk bulup "yahu bazı insanlar ne kadar kolay para kazanıyorlar" diye düşünüyorsun bir an için..

Böyle düşünmek ayıp mı? Ayıpsa ayıp..düşündürenler utansın bir kere de.
Bu kıskançlık mıdır peki? Asla ve kat'a.
Teraziye isyan? Evet. Eminim kesinlikle.

Bu anlattığım örnekte durum çok vahim değildir çünkü, mevcut sorundan kolaylıkla kurtulabilir insan..Çözüm için en gereksizinden bir kaç örnek vermek gerekirse; ya geveze arkadaşının kafasına zımba makinesini atarsın(mümkün tabii neden olmasın), ya gelince amirine biiir bir şikayet edersin ya da hem geçecek süre içinde seslerin kesileceğini umut ederek ve hem de fırsat değerlendirme aşkına sığınarak bir sigara molası alırsın. Bu noktada son bir öneri gerekiyor sanırım...Direkt uyarma yoluna da gidilebilir bence..Önemli olan sorunu çözmektir ama, yeni sorunlara yol açmamak gerek ne de olsa. Hem saygısız birinin yakıştıracağı cadı-despot-uyumsuz v.s. sıfatlarına sahip olmaktan rahatsız olacak değilsin sonuçta.

Bir de öyle daralmalar vardır ki, anlara, dakikalara değil; günlere, aylara, yıllara yaygındır. Nediri- ne değildiri, konu değil. Konu içine sıkışılan sorunu anlatabilmek.Paylaşmak yani (Sanırım yazı uzadıkça başka konular da bulabileceğim!).
Yazdı.. ( devamı )

LODOSCU

bir tuhaf rüzgâr..

Kırılırken şu taştan kalıplar ve birer birer yumuşarken sivrilikler, insan yüreği buz kesmiş havalarda ısınırmış meğer..avaz avaz açığa çıkmaktayken içimdeki 'olan',soğuk rüzgârların ortasında yanmaktan başka birşey yapamam şimdi.

DENGE

Afrika Menekşesi

Kötülük ve Vicdan Üzerine

Bir Armağandır Ağlamak..

koşulsuz..

Bilmek..

AHKÂM

mim

Hayat Güzeldir

Son Durum Tespit Raporu

9

KÖTÜ MÜ?

Tagore

Başladı..

Lodos var..

Mesajımız var...

KEŞİF

İnsan Olmak

Kırılırken şu taştan kalıplar ve birer birer yumuşarken sivrilikler,

insan yüreği buz kesmiş havalarda ısınırmış meğer..

avaz avaz açığa çıkmaktayken içimdeki 'olan',

soğuk rüzgârların ortasında yanmaktan başka birşey yapamam şimdi.